Nieuws

 Onder de leden van belangenvereniging Zelfstandigen Bouw heeft slechts 31 procent een AOV. Zeven jaar geleden verzekerde de grote meerderheid van de leden zich nog tegen arbeidsongeschiktheid: 72 procent. In gesprek met Trouw zegt de belangenclub dat de meeste leden zijn afgehaakt tijdens de crisis toen de prijzen van AOV’s fors omhoog gingen.

Steeds minder zelfstandige bouwvakkers beschikken over AOV
Trouw maakte een rondgang langs belangenverenigingen en werkgeversorganisaties. Die gaven aan dat het dalende percentage niet alleen te wijten is aan hoge premies, maar ook aan ‘weigerachtige verzekeraars.’ Bouwvakkers boven de 45 jaar krijgen volgens de krant vaak helemaal geen verzekering aangeboden omdat het risico op gezondheidsproblemen veel te hoog is. De eindleeftijd is bovendien vaak maximaal 60 jaar. Voor stukadoors en stratenmakers zelfs 55 jaar.

Geen zin
Volgens woordvoerder van het Verbond Paul Koopman hoort een hoge premie nu eenmaal bij een hoog risico. “Kan een bouwvakker zo’n hoge premie niet betalen, dan heeft het geen zin deze aan te bieden”, zegt de woordvoerder tegen Trouw.

Werkgeversorganisatie AWVN denkt dat de zelfstandigen in de bouw tijdens de crisis hun uurtarieven dusdanig hebben verlaagd, dat de AOV moest sneuvelen. Zelfstandigen Bouw geeft voornamelijk de verzekeraars de schuld. “In de crisis gingen premies voor mensen in de bouw met veertig tot vijftig procent omhoog. Velen haakten toen af”, zegt voorzitter Charles Verhoef tegen de krant.

Gedwongen zelfstandig
Bouwvakkers die voorheen in loondienst waren, moesten volgens Verhoef tijdens de crisis gedwongen zelfstandig aan de slag. Een fors deel van die zzp’ers is 45 jaar of ouder. “Door hun leeftijd, beroep en het grote risico dat ze lopen om arbeidsongeschikt te raken, accepteerden verzekeraars hen niet”, zegt Verhoef.

AWVN heeft ervoor gepleit om een AOV voor alle werkenden verplicht te stellen. De zzp-organisaties zien meer heil in omscholing en preventie.

 De Belgische verzekeringswereld is in de ban van een plan van minister Kris Peeters van Consumentenzaken. Die kondigde deze week aan het ‘recht op vergeten’ op te nemen in de nationale verzekeringswet. Dat zou betekenen dat mensen die tien jaar geleden genezen zijn verklaard van kanker die medische geschiedenis niet hoeven te melden bij bijvoorbeeld een ORV of een AOV.

Zuiderburen in verwarring over ‘recht om ziektegeschiedenis te verzwijgen’
Vicepremier Peeters publiceerde woensdag zelf een persbericht over het voornemen de verzekeringswet aan te passen. Hij noemt het een recht om vergeten te worden. “Hierdoor komt er een wettelijk kader waarbinnen een bepaalde medische voorgeschiedenis niet moet vermeld worden door kandidaat-verzekeringnemers bij een aanvraag. Het zal onder andere toepasbaar zijn op de schuldsaldoverzekering (een aan de hypotheek gekoppelde ORV) en de gezondheidsverzekeringen.”

Kanker en diabetes
Het stuit Peeters tegen de borst dat het moeilijker is een verzekering af te sluiten door een ziekte, bijvoorbeeld kanker, waarvan een klant al genezen is. “Het kan niet dat je tien jaar nadat je genezen verklaard bent, nog steeds geen verzekering kan afsluiten of dat enkel kan tegen een sterk verhoogde premie. Hetzelfde zou niet mogen voor medische aandoeningen die perfect onder controle zijn zoals bepaalde types van diabetes.”

Premies omhoog
Bij de Belgische beroepsvereniging voor verzekeraars Assuralia zijn ze in verwarring, schrijft de krant De Morgen. Het voorstel komt uit de lucht vallen en veel is nog onduidelijk. “Over welke ziektes gaat het precies? En hoelang moet een patiënt genezen zijn vooraleer hij in aanmerking komt”, vraagt Assuralia-woordvoerder Wauthier Robyns zich af.

Robyns zegt tegen de krant dat de maatregel van Peeters zal leiden tot premiestijgingen. “Als ze geen rekening meer mogen houden met een individueel risicokenmerk, dan gaan de verzekeraars de extra kosten die ze zullen hebben, spreiden over de hele portefeuille.”

Vraagtekens
Patiëntenverenigingen zijn volgens De Morgen blij, maar hebben eveneens nog veel vraagtekens. Volgens directeur Ilse Weeghmans van het Vlaams Patiëntenplatform hangt veel af van de uitwerking. “Het gaat om mensen bij wie de ziekte een afgesloten hoofdstuk is. Bij een deel van de kankers bijvoorbeeld is het bijna onmogelijk te zeggen dat de ziekte afgesloten is.” Ze vraagt zich bovendien af of mensen die jaren geleden een depressie gehad hebben, ook het recht krijgen die te ‘vergeten’.

Lees meer: Voorstel om recht om ziektegeschiedenis te verzwijgen bij AOV en ORV

 De Inspectie SZW concludeert dat UWV weinig onderzoek heeft gedaan naar het verbeteren van de WIA-claimbeoordeling voor mensen met psychische problemen. Daarnaast concludeert de Inspectie SZW dat de samenwerking tussen verzekeringsartsen en bedrijfsartsen wordt belemmerd door de scheiding tussen enerzijds de begeleiding door de bedrijfsarts in de eerste twee ziektejaren en anderzijds de claimbeoordeling die door de verzekeringsarts wordt gedaan. Tot slot constateert de Inspectie SZW dat er bij de claimbeoordeling weinig aandacht is voor de prognose van de ziekte en de beïnvloeding van het herstel.

Minister Koolmees ziet in de uitkomsten geen reden om in te grijpen. Hij ondersteunt de toezegging van UWV dat zij aan de hand van het Inspectierapport beziet of de werkwijze voor mensen met psychische problematiek verbeterd kan worden.

De tweede conclusie van de Inspectie SZW zal Koosmees agenderen voor de kwaliteitstafel bedrijfs- en verzekeringsgeneeskunde die in juni van start is gegaan. "Dit overleg tussen stakeholders en beroeps- en brancheverenigingen heeft als doel het kennis- en kwaliteitsbeleid van hun beroep te verhogen. Een van de speerpunten van de kwaliteitstafel is om richtlijnen van bedrijfsartsen en protocollen van verzekeringsartsen te stroomlijnen. Dit onderzoek bevestigt het belang daarvan."

De derde conclusie noemt de minister een logische: "De beoordeling is namelijk geen onderdeel van een behandeltraject, maar van het proces dat is ingericht om te bepalen of iemand recht heeft op een WIA-uitkering. De verzekeringsarts stelt vast in hoeverre de betrokkene belastbaar is, en geeft daarbij een herstelprognose. Verzekeringsartsen zijn geen behandelaars en het is ook niet de bedoeling dat zij deze rol overnemen van behandelend artsen. De voornaamste rol van verzekeringsartsen bij de claimbeoordeling is de functionele mogelijkheden van betrokkenen in kaart te brengen, zodat de resterende verdiencapaciteit en vervolgens het arbeidsongeschiktheidspercentage kan worden vastgesteld. Daarnaast stellen zij een advies op over de arbeidsmogelijkheden van betrokkene."