Eigenrisicodragen: een zegen voor de werknemer?

Het advies om al of niet eigenrisicodrager voor ZW of WGA te worden, kenmerkt zich door financiële analyses. Wat kost eigenrisicodragen versus de kosten van het UWV. Er zijn prachtige simulatiemodellen en tools om een indicatie te geven van de premieontwikkeling in de toekomst zodat een keuze niet alleen op het hier en nu gestoeld is. Zeker gezien de premiestructuur van het UWV, een omslagstelsel, is dat voor een adequaat advies en keuze een absolute must.
Eén aspect lijkt nauwelijks meegewogen te worden bij het advies over eigenrisicodragen, namelijk de begeleiding en aandacht voor de medewerker. En dat verbaast mij al enige jaren. Bij de start van de WIA in 2006 kon ik mij dat nog voorstellen. Verzekeraars beleden de proactieve werknemersbegeleiding vooral met de mond en in praktijk was het verschil met het UWV nou niet zo groot. Maar nu?
Proactief
Het verschil is enorm! Bijna elke zichzelf respecterende inkomensverzekeraar begeleidt arbeidsongeschikte medewerkers uiterst proactief, meestal lang voordat de mogelijke WIA-uitkering ingaat. Enige jaren geleden richtten verzekeraars zich vooral op het vermijden van WGA-lasten door bezwaarprocedures te initiëren om de volledig arbeidsongeschikte werknemer in de IVA te krijgen. Ik zie nu dat dit verschuift, verzekeraars komen veel eerder in actie en doen alles om werknemers weer aan de slag te krijgen. En geven zo invulling aan het maatschappelijk verantwoord ondernemen dat je van verzekeraars mag verwachten!
Bij het UWV niets van dit alles. Dat kan je overigens het UWV niet kwalijk nemen; de persoonlijke begeleiding van de werknemer is grotendeels wegbezuinigd. Maar daardoor is het verschil in begeleiding met de private verzekeraar in rap tempo wel heel erg groot geworden.

