Datzelfde geldt voor het argument van de sociale controle. De aangesloten eenpitters dienen elkaar in de gaten te houden of men werkelijk ziek is waardoor ‘recht van uitbetaling' wordt toegekend. Gek: in het dagelijkse leven kennen we onze eigen buren nauwelijks, we hebben het druk-druk-druk en dan moeten we dus óók nog op ziekenbezoek bij kwakkelende ZZP'ers.
Bovendien ervaart de ene ZZP'er een lichte snotneus als een zware griep terwijl de ander onverminderd doorbuffelt met twee gebroken benen en 41 graden koorts. En, mag ik er iets van zeggen als een andere ZZP'er een ongezond sigaretje opsteekt? Of word óók ik aangesproken op het feit als ik stiekem zit te snacken bij de McDonalds en mijn eigen BMI nog verder de gevarenzone induw? Nee, dat worden oeverloze en tijdrovende discussies.
Zelfreflectie
Dat die grote verzekeringsmaatschappijen zelfreflectie behoeven, is overigens waar. Ook zij verdienen niet het voordeel van de twijfel. Zo heb ik een AOV met een eigen risico van 2 jaar. Als ooit de grote K bij mij toeslaat, dan hoop ik dat het voor mij binnen 24 maanden is afgelopen en dat De Telegraaf een vriendelijk ‘In Memoriam' plaatst op deze plek. Óf dat ik mét een uitkering verder mag. Want na die 2 jaar is het inderdaad afwachten of zo'n grote jongen doet wat hij heeft beloofd.
Maar in de firma Links en Bedrog van de Broodfondspropaganda geloof ik sowieso niet. Ik heb altijd het gevoel dat je het Gezonde Verstand er daar echt in moet martelen. Een ondernemer dient namelijk dicht bij de realiteit te blijven; dat is een kerncompetentie. Eigen verantwoordelijkheid heet dat. Daarom ga ík zeker niet in zee met ZZP'ers, die een eigen invulling geven aan het begrip ‘afspraak is afspraak'. Gegarandeerd: Broodfonds wordt Broodroof. Verstandig dus om dat links te laten liggen.
Bron: Telegraaf
